Logowanie
| O rasie i nie tylko |
Berneński Pies PasterskiPochodzi ze Szwajcarii, gdzie niegdyś pilnował stad krów na halach, pilnował domu i podwórza albo ciągnął do wytwórni serów wózek z bańkami pełnymi mleka. Jego spojrzenie wyraża czujność, serdeczność i przyjaźń wobec świata.
Opis
PochodzenieIstnieje wiele teorii mówiących o pochodzeniu szwajcarskich psów pasterskich - ale nawet ta najpowszechniejsza, w myśl której, szwajcarskie psy pasterskie pochodzą od mastifa tybetańskiego, który miałby przez Asyrię, Grecje, a później i przez starożytny Rzym dotrzeć do Szwajcarii, w świetle najnowszych badań wydaje się nie do obronienia. Jednak znaleziska archeologiczne, a zwłaszcza pewna rzymska gliniana lampka z wizerunkiem długowłosego zwierzęcia z uniesionym ogonem, który niezmiernie przypomina dzisiejszego berneńskiego psa pasterskiego, prowadzą jednoznacznie w stronę dawnego Rzymu. Problem w tym, że do dziś nie sposób powiedzieć, skąd pochodzi owa lampka i jakiej wielkości był pies na niej wyobrażony. W 1924 roku odkryto w wykopaliskach odsłaniających budowle palowe w szwajcarskiej miejscowości Zürchsee czaszkę psa, która jako żywo przypomina czaszki dzisiejszych berneńczyków. Jedyne zatem, co można powiedzieć z cała pewnością, to to, że psy tego pokroju żyły na terenach dzisiejszej Szwajcarii od około 4000 lat przed naszą erą i że już pomiędzy 1000 a 600 rokiem przed naszą erą pojawiły się tu psy wielkości dzisiejszego berneńskiego psa pasterskiego.Jaki jest Berneńczyk ...Roztropny, przywiązany do człowieka berneńczyk z ochotą podejmie się nowych zadań Olbrzymi niedźwiedź ze szwajcarskich Alp ma przyjacielski charakter i doprawdy wielkie serce! Chętnie dostosuje się do trybu życia 'swojej rodziny', jeśli tylko będzie mógł w nim aktywnie uczestniczyć. Miłośnicy rasy są przekonani, że tym właśnie zaskarbił sobie sympatię na całym świecie i że dlatego należy do najpopularniejszych ras psów. O ile w przeszłości berneński pies pasterski hodowany był jako pies czysto użytkowy, pracujący, o tyle od kilkudziesięciu lat coraz bardziej staje się popularny jako po prostu pies do towarzystwa. Wiele rodzin - także i w Polsce - poddało się fascynacji tym przepięknym i miłym psem i nie wyobraża już sobie życia bez czworonożnego długowłosego Szwajcara. Należy jednak pamiętać o tym, że pies ten wymaga jednak całkiem dużej porcji ruchu...Przyjacielski i zrównoważonyJest to pies o zrównoważonym, przyjacielskim charakterze, spełniającym marzenia większości rodzin, zwłaszcza że jest niezmiernie przywiązany do człowieka i chętnie przebywa z ludźmi. Z żywym zainteresowaniem chętnie uczestniczy w każdej formie aktywności - byle razem z człowiekiem! Powierzone sobie obowiązki wypełnia spokojnie i z oddaniem, ale 'po fajrancie' chętnie okazuje drugą, radosną i wesołą stronę swego charakteru. Do dziś nie ulega wątpliwości dla kogokolwiek, że pies wywodzi się ze wsi: ma nieskomplikowany charakter i zmierza zawsze prostą drogą do wytyczonego mu celu. Przez wiele pokoleń hodowli kynolodzy starali się nieco złagodzić ostrzejsze strony jego charakteru i dziś jest to pies nie wszczynający bójek i zdecydowanie spokojny. Jedynie w sytuacji, w której od maleńkości bywa zbyt często pozostawiany sam sobie, może przejawiać nieco braku zaufania wobec otoczenia, co może prowadzić w konsekwencji do zachowań agresywnych. Berneńczyk ma wrodzoną potrzebę kontaktu z człowiekiem, najchętniej nie rozstawał by się ze swym panem czy panią ani na chwilę i nie może wyobrazić sobie nic gorszego niż konieczność zmiany właściciela.Sprawdzony stróżCzujny charakter berneńczyka czyni zeń wspaniałego i sprawdzonego stróża. W tej roli ma zawsze baczenie na cały dom i podwórze i od razu zgłasza, gdy tylko dzieje się coś niecodziennego lub nieprzewidzianego. Psy te wiedzą doskonale, co należy do ich terytorium, a co jest już poza nim, kto należy do kręgu przyjaciół i znajomych, a kto jest obcym, o przybyciu którego trzeba koniecznie zawiadomić właściciela. Wobec obcych berneńczyk bywa dość nieufny i potrafi utrzymać ich na dystans! Dopiero gdy pan albo pani pozwolą, pies wie, że nie zagraża już żadne niebezpieczeństwo i pozwala przybyszowi zbliżyć się, a może nawet i pogłaskać...Pies i dzieckoDzieci instynktownie nie lękają się berneńczyków - i wiedzą, co robią! Psy te generalnie uchodzą za anioły na czterech łapach i mają - zwłaszcza wobec dzieci - niewyczerpane pokłady cierpliwości. Jeśli pies poczuje się znużony lub po prostu nie odpowiada mu zabawa proponowana przez dzieci, to co najwyżej odejdzie, bo sprzeciwienie się małemu członkowi rodziny przechodzi jego pojęcie. Jak każdy pies pasterski bacznie strzeże stada, także złożonego z maluczkich, a zimą z ochotą ciągnie sanki w zaimprowizowanym kuligu...
Idealny właścicielJesteście państwo dużą rodziną, macie sporo miejsca wokół domu i na dodatek prowadzicie aktywny tryb życia? Berneńczyk zatem może być bardzo dobrym rozwiązaniem. Pies ten uwielbia towarzystwo swoich ludzi i gotów jest uczestniczyć we wszystkim, co człowiek robi - byleby tylko nie zostać samemu! Nie zapomnijcie państwo o nim, wybierając się na niedzielna pieszą wycieczkę czy idąc się kąpać nad rzekę - berneńczyk dobrze i chętnie pływa! Obserwujcie pilnie rozwój swego psa. Co prawda psy te potrzebują dużo ruchu, ale w żadnym wypadku nie można z nim przesadzać, zwłaszcza dopóki pies nie osiągnie pełni swego rozwoju, a nie jest to szybko. Psy dojrzewają dopiero około 3 roku życia, suki zaś - wedle twierdzeń lekarzy - około 18 miesiąca życia. Najgroźniejszy okres przypada na czas miedzy dziewiątym a dwunastym miesiącem życia, gdy nie dość że nie do końca ukształtowane stawy psa są poddane obciążeniom prawie ostatecznej masy ciała, to na dodatek w sferze psychicznej jest to okres równie ważny - większość berneńczyków w tym wieku przechodzi fazę wyraźnego braku zaufania wobec obcych. Berneński pies pasterski wymaga troskliwego wychowania i dobrego socjalizowania. W razie wszelkich wątpliwości najlepiej skorzystać z porady fachowca - tresera psów, który ma doświadczenie z psami tej rasy, gdyż spustoszeń w psychice berneńczyka wyrządzonych przez laika nie sposób będzie naprawić. Źle odchowany berneński pies pasterski często przejawia agresywność, która jest absolutnie niewzorcowa dla rasy, i która może być - ze względu choćby na rozmiary psa - bardzo niebezpieczna. Warto powierzać swemu czworonogowi jakieś zadania. Berneńczyk chce być przydatny, stąd z satysfakcją będzie przynosił nam kapcie, gazetę czy niósł za nami koszyk z zakupami.Należy:Rozwijać inteligencję i czujność psa. Okazywać mu wiele troski i poświęcać wiele czasu. Konsekwentnie wychowywać go, od szczenięcia. Dbać o należyty stosunek do ludzi i innych zwierząt. Zadbać o odpowiedni rozwój fizyczny psa..Nie wolno:Zostawić go samego czy zapominać, że jest on z nami. Przywiązywać go do łańcucha. Traktować go jak nieskomplikowanego psa do towarzystwa. Bić go. Trzymać go w małym mieszkaniu.Nie jest to złota kura...Jeśli ktoś zamierza hodować psy dla dochodu, to powinien raczej rozejrzeć się za jakąś inną rasą. Żarłoczny berneńczyk jest bardzo drogi w utrzymaniu i na dodatek otrzymanie po nim potomstwa wcale nie jest takie pewne...Stosunkowo wiele suk w tej rasie nie zachodzi w ciążę, a i samce częściej niż w innych rasach bywają bezpłodne. Berneński pies pasterski powinien zatem pozostać w rękach miłośników rasy, a nie producentów zwierząt! |